Terapija kiseonikom

Upravljanje disajnim putevima i disanjem pacijenta je od vitalne važnosti za njegovo preživljavanje. Bez prohodnosti disajnih puteva i funkcionalnih respiracija, trud da se pomogne životno ugroženim pacijentima je uzaludan.


Pacijenti koji se nalaze u respiratornom distresu spadaju u grupu životno ugroženih pacijenata i zahtevaju urgentnu intervenciju veterinara, a sve to sa ciljem da bi se sprečila hipoksija, šok i uginuće. Najčešće korišćen termin za otežano disanje je dispneja ( lat. dispnea ) – što po definiciji predstavlja otežano disanje ili disanje sa naporom. Dispneja kao simptom se javlja kod abnormalnosti nastalih u bilo kom delu respiratornog trakta. Kada su u pitanju stanja koja dovode do dispneje ona mogu da se podele na oboljenja gornjih partija respiratornog sistema, oboljenja plućnog parenhima i oboljenja pleure.


Pacijenti koji imaju poteškoće sa respiratornim traktom često imaju sledeće simptome – otežano disanje (dispnea), tahipneja ( ubrzano disanje ), anksioznost, uznemirenost, cijanoza i/ili blede sluznice, disanje na usta, kašalj, zauzimanje neprirodinih položaja tela ( širenje laktova, ispružanje glave).


Od velike je važnosti da se pacijentima koji imaju problem sa disanjem obezbedi kiseonik dok se ne reši primarno oboljenje koje je dovelo do otežanog disanja. Postoje različiti tipovi terapije kiseonikom, a ona će zavisiti od ozbiljnosti stanja pacijenta i procene koji će metod životinje najbolje tolerisati.


Kod najvećeg broja pacijenata terapiju kiseonikom započinjemo već u toku pregleda životinje, a u nekim slučajevima, pogotovo kada su u pitanju mačke, potrebno je prvo životinju staviti na kiseonik dok se ne smiri da bi pregled bio moguć i da ne bi pogoršao trenutno stanje životinje.
Metode terapije kiseonikom su sledeće:


  • Flow by – puštanje kiseonika životinji direktno pod nos pomoću creva koje je povezano sa izvorom kiseonika. Ovaj metod je najmanje stresan za životinju, lako se sprovodi, nije skup ali procenat udahnutog kiseonika nije velik.
  • Maska – slično kao u privom slučaju, sa razlikom da se na crevo stavlja maska koja smanjuje rasipanje kiseonika po prostoriji što omogućava postizanje veće koncentracije kiseonika u udahnutom vazduhu. Ovaj metod najčešće nije dobro tolerisan od strane životinja.
  • Kiseonički kavez – posebno dizajniran kavez u koji se stavlja životinja, a koji je ispunjen kiseonikom. Prednost ovog metoda je to što pored procenta kiseonika možemo podešavati i temperaturu i vlažnost u kavezu. Nedostaci su mu cena i mogućnost toksičnosti kiseonika
    ukoliko se predugo nalaze u njemu.
  • Intranazalne kanile – postavljanje intranazalih kanila može biti tehnički zahtevno, ali je jedan od efikasnijih načina suplementacije pacijenata kiseonikom. Nedostatak je to što određene životinje mogu imati problem sa tolerancijom intranazalnih kanila.
  • Transtrahealni kateter – jedna od metoda koja se izvodi kod potpune blokade disajnih puteva i često je uvod u kompletnu traheotomiju.


Ukoliko ni jedan od ovih metoda ne doprinese poboljšalju respiratorne funkcije životinje, potrebna je mehanička ventilacija pacijenta.


Call Now Button